Al regal.
L’era ilò davant’ a mi...
`na pagina, liscia liscenta,
d’an blanc splendent, apena smurenzà.
Bela, taiada, neta,
cusida insem a li sureli,
cun i cantun, ben srudundai...
Tüti precisi.
Ieran ilò e li speitavan:
an rais ca cui sei disegn
‚na giuana ca li culuria
`n cumerciant, con i sei cünt,
`n dutur, par na riceta,
li stori e equilibri da famiglia,
listi d’amis e cunuscent,
`n pense ricunuscent, (cume preghera)
insegnament e segnai da prutesta,
rigord, da ogni sort.
I tei sücess, paladi, scapüsc e `l turnà in pè!
e lur pazienti, pazienti: li disan mai nogot!
Li raman e li raman, stagiun dopu stagiun.
Cun gran pazienza!
En tant ca al pasa al temp,
ta sa necorgias,
ca ti tes diventà quel ca al ghè scrit,
e t’es esatament, la tua memoria.
Al Robe