I fiur da ‘l gelt
I fiur da ‘l gelt chi cresc sü ‘na finestra, ca ‘l par ricam miraculus
quel brivid ca ‘l ta ciapa giò la schena, in cert mument
n’ögiada taienta da travers o ‘n sbrücc trop sec, ca ferisc ‘l te profond
‘l ta tignì fo dal giöc, gnanca ta füssas trasparent
‘l pic e la nigula da ‘l flù, d’invern:
lè tüti formi ca sta sül fil, tra ‘l cald el freit,
l’amur e l’indiferenza, l’amicizia e ‘l disprezzi.
A pensà ca ‘l basta ‘n gnent,
pochi linietti in menu, par già sta mei,
spartì ‘n plasè intant ca sa guarda o ca sa sculta, par già ‘l sentì plü grand,
al muviment d’un brasc sü ‘n da ‘na spala, par un pass, già plü sügür,
dumandà scüsa sincerament, per ritrüvà un’ armunia,
sa fa sintì e capì, ca t’es amò plen da idei e emuziun,
e ca la tua vita, a la fin dal dì,
la dipend amò tant, da tì!