L’insömi
Ta saràs la porta, ta stas al scür sota i lenzöi
e ta sa ninigas cuntent da finalment pudè durmì
ma l’e temp pers, perché ‘l ta trua.
L’è scià!
Senza rumur, al slita via, al ta ciapa e ‘l ta manovra
al par c’al sapia tüt da tì: li robi beli e quili sporchi,
quili ca ta disas e quili ca ta pensas, vegi e novi!
Al ta spiaza, al ta surprend
al ta parla calmu dopu un bel di da pas
ca ta vularesas c’al continüa: da mai fini!
Inveci al ta storc sü in quei dì d’insigürezza
e plen da süadüsc, ta speitas cun grand’ansia,
ca finalment, al gal al cantia.
Al parla stranu, a quadri e a situaziun sbilenchi
Le mai tant ciaiar, plütost ingarbüià.
Quai volti, apena sveglu, ta sa rigordas da quel ca’l ta vol dì
altri inveci, ca sa ripet e ta conosas, li lasan freit:
ca tant ta sas, come la va a finì.
Par mi ‘l sa trop!
Da plü da quel ca pensi mì.
Al par fradel da la cuscenza,
e forsi anca giümel,
da tüt da quel, ca senti in mì!